Мошини ҷомашӯӣ яке аз сербортарин таҷҳизот дар хона аст: он тақрибан ҳар рӯз бо об, ларзиш ва тағйирёбии ҳарорат кор мекунад. Муҳлати хизмати он на танҳо аз бренд, балки аз якчанд одати одӣ низ сахт вобаста аст, ки ҳеҷ хароҷоте надоранд, вале шумораи даъвати усторо ба таври назаррас кам мекунанд.
1. Пас аз шустан даричаро нимроғ гузоред
Ин, эҳтимол, одати аз ҳама камбаҳододашуда аст. Барабани пӯшида бо намии боқимонда шароити мусоидтарин барои пайдоиши мағор ва бӯи нохуш дар манжети резинӣ мебошад. Агар пас аз ҳар як ҷомашӯӣ даричаро пӯшед, намӣ хушк шуда наметавонад, манжет тезтар вайрон мешавад ва бӯй бо мурури замон ба либос низ мегузарад.
2. Меъёри боркуниро зиёд накунед
Хоҳиши каме бештар андохтани либос, то ки ду маротиба нашуед, ба ҳама шинос аст. Аммо аз меъёр зиёд пур кардани доимии барабан роҳи мустақим ба фарсудашавии босуръати подшипникҳо ва амортизаторҳо мебошад: мошин барои вазни мушаххас пешбинӣ шудааст ва ҳатто 20–30% зиёд кардани он ҳангоми ҳар як фишурдан сарбориро ба қисми механикӣ ба таври назаррас меафзояд.
3. Аз воситаи тозакунии дурда (накип) истифода баред
Об дар аксари минтақаҳо хеле дурушт аст ва дурда (накип) дар рӯи ТЭН ҷамъ мешавад — ин на танҳо самаранокии гармкуниро паст мекунад (ва хароҷоти барқро зиёд менамояд), балки дар ниҳоят ба пеш аз муҳлат сӯхтани қисми гармкунанда оварда мерасонад. Дар 1–2 моҳ як маротиба мошинро бе либос дар ҳарорати 90° бо воситаи махсуси зидди дурда ё ҷавҳари муқаррарии лимӯ ба кор андохтан бамаврид аст.
4. Филтри баромади обро нодида нагиред
Филтри баромади об тангаҳо, тугмаҳо, пат ва партовҳои майдаро аз кисаҳо ҷамъ мекунад — ва агар онро ҳеҷ гоҳ тоза накунед, бо мурури замон ин ё ба суст рафтани об ва ё ба вайрон шудани насос (помпа), ки мехоҳад обро аз роҳи бандшуда гузаронад, оварда мерасонад. Тозакунӣ панҷ дақиқа вақт мегирад ва пурра дар дасти соҳиби хона аст, бе даъвати усто.
5. Пеш аз шустан кисаҳоро санҷед
Тангаҳо ва ашёи дар киса фаромӯшшуда сабаби маъмули дармондани барабан, бо канорҳои тез осеб дидани манжет ё ба дохили насос афтодани ҷисми бегона мебошанд. Одати санҷидани кисаҳо пеш аз андохтани либос на танҳо либосро эҳтиёт мекунад, балки маблағи воқеиро барои таъмир сарфа менамояд.
Чӣ барои дароз кардани муҳлати хизмат воқеан кумак намекунад
Бояд дар алоҳидагӣ қайд кард: зуд-зуд истифода бурдан худ аз худ ба он андозае, ки фикр мекунанд, хатарнок нест — мошине, ки ҳар рӯз кор мекунад, вале дуруст нигоҳубин карда мешавад, аксар вақт нисбат ба мошине, ки кам истифода мешаваду бе ҳеҷ гуна нигоҳубин мемонад, дарозтар хизмат мекунад.
Агар сарфи назар аз истифодаи эҳтиёткорона, мошин ба ҳар ҳол садо диҳад, ларзад ё об гузаронад — ин, аз эҳтимол дур нест, аллакай фарсудашавии қисми мушаххас аст, на натиҷаи истифодаи нодуруст. Дар ин ҳолат ба ҷои кӯшиши мустақилона фаҳмидани сабаб, даъват кардани усто барои ташхис мантиқитар аст.